อุตสาหกรรมสัตว์ปีกในเอเชียแสดงให้เห็นถึงความตระหนักรู้ด้านความยั่งยืนที่เพิ่มสูงขึ้น แต่ยังคงมีความท้าทายอยู่

เนื้อหาดูได้ที่:

ความยั่งยืนโดยพื้นฐานเกี่ยวข้องกับการใช้ทรัพยากรอย่างมีความรับผิดชอบเพื่อรับประกันว่าทรัพยากรเหล่านี้จะมีเพียงพอสำหรับทั้งคนรุ่นปัจจุบันและอนาคต

• โดยมุ่งเน้นไปที่การสร้างความสมดุลระหว่างการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม การเติบโตทางเศรษฐกิจ และสวัสดิการสังคม ซึ่งหมายถึงการตัดสินใจ ที่ไม่ทำให้ทรัพยากรหมดไปหรือทำลายสิ่งแวดล้อม และส่งเสริม การใช้ประโยชน์อย่างต่อเนื่องในระยะยาว .
• เอเชียเป็นทวีปที่ใหญ่ที่สุดในโลกทั้งในด้านพื้นที่และจำนวนประชากร มีพื้นที่ครอบคลุมมากกว่า 44 ล้านตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 30% ของพื้นที่ผิวโลก และเป็นที่อยู่อาศัยของประชากร 4.7 พันล้านคน คิดเป็น ประมาณ 60% ของประชากรโลก

อุตสาหกรรมสัตว์ปีกในเอเชียเป็นภาคส่วนที่มีความสำคัญและเติบโตอย่างรวดเร็ว โดยเอเชียมีสัดส่วนการผลิตสัตว์ปีกเกือบ 40% ของโลก ซึ่งขับเคลื่อนโดยการเพิ่มขึ้นของประชากร รายได้ที่สูงขึ้น และความต้องการบริโภคอาหารที่มีโปรตีนสูงมากขึ้น

• จีนเป็นผู้ผลิตเนื้อไก่รายใหญ่ที่สุดในเอเชีย รองลงมาคือประเทศอย่างอินโดนีเซียและอินเดีย โดยอุตสาหกรรมนี้ครอบคลุมทั้งการดำเนินงานเชิงพาณิชย์ขนาดใหญ่และการเลี้ยงสัตว์ปีกในระดับเกษตรกรรายย่อยและหมู่บ้านอย่างกว้างขวาง
• อุตสาหกรรมสัตว์ปีกในเอเชีย ซึ่งมีความสำคัญต่อความมั่นคงทางอาหารและการเติบโตทางเศรษฐกิจของภูมิภาค กำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญ

การเพิ่มขึ้นของประชากร การพัฒนาเมือง และรายได้ที่สูงขึ้น ได้สร้างความต้องการผลิตภัณฑ์สัตว์ปีกอย่างมหาศาล ทำให้เอเชียกลายเป็นทวีปชั้นนำทั้งในด้านการผลิตและการบริโภคสัตว์ปีกของโลก. การเติบโตอย่างมีนัยสำคัญนี้ ซึ่งมีความสำคัญต่อทั้งโภชนาการและเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ ได้เน้นย้ำถึงความจำเป็นเร่งด่วนของความยั่งยืน

• เมื่อมองไปข้างหน้า ความสำเร็จในอนาคตของภาคส่วนที่มีชีวิตชีวานี้จะขึ้นอยู่กับความสามารถในการประสานการเติบโตทางเศรษฐกิจกับการดูแลสิ่งแวดล้อมและความรับผิดชอบต่อสังคม

สถานการณ์ปัจจุบัน

ตามรายงานเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนและสภาพภูมิอากาศของสหประชาชาติ ภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกกำลังล้าหลังในหลายเป้าหมายจากทั้งหมด 17 เป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืน (SDGs) ได้แก่:

• การบริโภคและการผลิตอย่างรับผิดชอบ (เป้าหมายที่ 12) การศึกษาที่มีคุณภาพ (เป้าหมายที่ 4) และการทำงานที่มีคุณค่าและการเติบโตทางเศรษฐกิจ (เป้าหมายที่ 8) กำลังหลุดเป้าหมายอย่างรุนแรง
• สิ่งที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือ การดำเนินการด้านสภาพภูมิอากาศ (เป้าหมายที่ 13) กลับประสบกับ ‘การถดถอยที่น่าตกใจ‘ ซึ่งเกิดจากความเปราะบางของภูมิภาคต่อภัยพิบัติและการปล่อยก๊าซเรือนกระจก (GHG) อย่างต่อเนื่อง ซึ่งคิดเป็นครึ่งหนึ่งของมลพิษทั่วโลก
• ความยั่งยืนทางสิ่งแวดล้อมยังคง เป็นอุปสรรคใหญ่หลวง โดยการ เสื่อมโทรมของที่ดินและประโยชน์ทางเศรษฐกิจที่ลดลงจากการประมงที่ยั่งยืนได้ขัดขวางความก้าวหน้าในด้านชีวิตใต้ทะเล (เป้าหมาย 14) และชีวิตบนบก (เป้าหมาย 15).
• แม้ว่าการเข้าถึงข้อมูลจะดีขึ้นเล็กน้อย โดยมี ตัวชี้วัดประมาณ 54% ที่มีข้อมูลอย่างน้อยสองจุดข้อมูล ซึ่งเพิ่มขึ้นเล็กน้อยจากปีก่อนหน้า แต่ก็ยังมีจุดบอดที่สำคัญในการวัดความก้าวหน้าในกลุ่มประชากรที่แตกต่างกัน รวมถึงตามอายุ สถานะการย้ายถิ่น ความพิการ และเพศ .
• สิ่งมีชีวิตที่ดื้อต่อสารต้านจุลชีพ
• การไหลเวียนของทรัพยากรสู่ภาคเกษตรกรรม (LDCs)

ปัจจุบัน ข้อมูล SDGs อย่างเป็นทางการมีพร้อมสำหรับการวัดความก้าวหน้าใน 117 เป้าหมายจากทั้งหมด 169 เป้าหมายใน 17 เป้าหมายหลัก ขณะที่ข้อมูลยังไม่เพียงพอสำหรับอีก 52 เป้าหมายที่เหลือ

ในบรรดาเป้าหมายที่สามารถวัดผลได้ที่เหลือ 71% (83 เป้าหมาย) ต้องเร่งความก้าวหน้าเพื่อให้บรรลุเป้าหมายปี 2030 และอีก 15% (18 เป้าหมาย) มีแนวโน้มเชิงลบและจำเป็นต้องได้รับการแก้ไขอย่างเร่งด่วน

• ตามรายงานของ World Economic Forum ผู้บริโภค 4 ใน 5 คนในภูมิภาคอาเซียนให้ความสำคัญกับความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อมและได้ปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตให้เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากขึ้น

ตามรายงานของ Kantar ผู้บริโภคชาวเอเชีย 58% ยินดีลงทุนทั้งเวลาและเงินเพื่อสนับสนุนบริษัทที่ทำสิ่งดี ๆ และในความเป็นจริง 63% ได้นำประเด็นความยั่งยืนมาพิจารณา อย่างน้อยเป็นครั้งคราวในการตัดสินใจซื้อสินค้า

• สภาพความยั่งยืนในภาคสัตว์ปีกของเอเชียในปัจจุบันสะท้อนถึงสถานการณ์ที่ซับซ้อน มีความก้าวหน้าที่โดดเด่นควบคู่กับอุปสรรคที่ยังคงมีอยู่
• โดยทั่วไป การเติบโตอย่างรวดเร็วของการผลิตสัตว์ปีกมักเน้นปริมาณมากกว่าการคำนึงถึงสิ่งแวดล้อม
• อย่างไรก็ตาม การตระหนักรู้ที่เพิ่มขึ้น ความต้องการของผู้บริโภคที่เปลี่ยนแปลง และกฎระเบียบที่เข้มงวดขึ้น กำลังผลักดันภาคส่วนนี้ไปสู่แนวทางที่ยั่งยืนมากขึ้น
• ผู้ประกอบการขนาดใหญ่และฟาร์มที่มีวิสัยทัศน์จำนวนมากกำลังนำเทคโนโลยีการเกษตรสมัยใหม่มาใช้ เช่น ระบบควบคุมสภาพแวดล้อม ระบบให้อาหารอัตโนมัติ และระบบจัดการของเสียที่มีประสิทธิภาพสูงขึ้น

ตัวอย่างเช่น, การนำวิธีให้อาหารสัตว์อย่างแม่นยำมาใช้ช่วยลดการสูญเสียอาหารสัตว์ , ซึ่งเป็นประเด็นสำคัญทั้งทางเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อม. การติดตั้งระบบระบายอากาศที่ประหยัดพลังงานและไฟ LED ในโรงเรือนสัตว์ปีกช่วยลดการใช้ไฟฟ้า. นอกจากนี้ ยังมีความสนใจที่เพิ่มขึ้นในทางเลือกพลังงานหมุนเวียน เช่น พลังงานแสงอาทิตย์สำหรับการดำเนินงานฟาร์ม โดยเฉพาะในประเทศที่มีแสงแดดอุดมสมบูรณ์

ในด้านการจัดการของเสีย ฟาร์มจำนวนมากได้พัฒนาไปไกลกว่าการกำจัดของเสียขั้นพื้นฐาน

ในด้านสวัสดิภาพสัตว์ แม้จะยังมีอุปสรรคอยู่ แต่ก็มีการตระหนักถึงความสำคัญของเรื่องนี้เพิ่มมากขึ้น ความตระหนักนี้มักได้รับอิทธิพลจากมาตรฐานสากลและความคาดหวังของผู้บริโภคในตลาดเอเชียที่พัฒนาแล้วมากกว่า

• ผู้ผลิตบางรายกำลังลงทุนในสภาพแวดล้อมแบบปลอดกรงที่มีขนาดใหญ่ขึ้นสำหรับแม่ไก่ไข่ หรือปรับปรุงความหนาแน่นของการเลี้ยงและการเสริมสร้างสิ่งแวดล้อมสำหรับไก่เนื้อ
• อย่างไรก็ตาม การปรับปรุงเหล่านี้ยังไม่ได้กระจายอย่างทั่วถึงในภูมิภาค ภาคส่วนสำคัญของอุตสาหกรรมยังคงดำเนินการภายใต้แนวทางดั้งเดิมที่มีประสิทธิภาพน้อยกว่าและอาจก่อให้เกิดมลพิษมากกว่า โดยเฉพาะในประเทศกำลังพัฒนาที่ฟาร์มขนาดเล็กมีอยู่มาก
• การใช้น้ำยังคงมากเกินไปในหลายพื้นที่ และการพึ่งพาอาหารสัตว์นำเข้า โดยเฉพาะถั่วเหลือง ส่งผลให้เกิดการตัดไม้ทำลายป่าในพื้นที่อื่น ๆ และเพิ่มรอยเท้าคาร์บอนของอุตสาหกรรม

แม้ว่าการใช้ยาปฏิชีวนะอย่างแพร่หลายเพื่อเร่งการเจริญเติบโตหรือป้องกันโรคตามปกติจะลดลงในบางพื้นที่เนื่องจากอิทธิพลระดับโลก แต่ก็ยังคงเป็นความท้าทายด้านความยั่งยืนที่สำคัญเนื่องจากความเสี่ยงต่อการดื้อยาต้านจุลชีพ

ความท้าทายเพื่อความยั่งยืน

เส้นทางสู่การบรรลุความยั่งยืนอย่างเต็มรูปแบบในภาคอุตสาหกรรมสัตว์ปีกของเอเชียเต็มไปด้วยความท้าทายที่เกี่ยวเนื่องกันมากมาย:

แรงกดดันด้านสิ่งแวดล้อม:

• การปล่อยก๊าซเรือนกระจก: 1ภาคส่วนนี้มีส่วนในการปล่อยก๊าซเรือนกระจกหลักจากการหมักในทางเดินอาหาร (แม้จะมีความสำคัญน้อยกว่าในสัตว์เคี้ยวเอื้องแต่ก็ยังมีบทบาท), การย่อยสลายมูลสัตว์ (ก่อให้เกิดไนตรัสออกไซด์และมีเทน), และการใช้พลังงานในกระบวนการเลี้ยงสัตว์
• รอยเท้าคาร์บอนที่เกี่ยวข้องกับการผลิตอาหารสัตว์ โดยเฉพาะการปลูกถั่วเหลืองในพื้นที่ห่างไกล ก็มีความสำคัญอย่างมากเช่นกัน
• การขาดแคลนน้ำและมลพิษ: การเลี้ยงสัตว์ปีกต้องใช้น้ำในปริมาณมากสำหรับการดื่ม การทำความเย็น และการสุขาภิบาล
• หากน้ำเสียและน้ำทิ้งจากฟาร์มไม่ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสม อาจก่อให้เกิดมลพิษต่อแหล่งน้ำในท้องถิ่นด้วยสารอาหาร (ไนโตรเจน ฟอสฟอรัส) ส่งผลให้เกิดภาวะยูโทรฟิเคชัน และอาจนำเชื้อโรคเข้าสู่ระบบนิเวศ
• การเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดิน: การขยายตัวของการเลี้ยงสัตว์ปีก โดยเฉพาะระบบบูรณาการ อาจนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินที่ส่งผลกระทบต่อความหลากหลายทางชีวภาพและระบบนิเวศ
• การจัดการของเสีย: 1ปริมาณขยะจากมูลสัตว์ปีก ซากสัตว์ และของเสียจากโรงฟักไข่ที่มีจำนวนมาก จำเป็นต้องได้รับการจัดการอย่างเหมาะสมเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหากลิ่น การแพร่กระจายของเชื้อโรค และการปนเปื้อนสิ่งแวดล้อม

การดื้อยาต้านจุลชีพ (Antimicrobial Resistance: AMR)

การใช้ยาปฏิชีวนะอย่างกว้างขวางและในหลายกรณียังขาดการควบคุมในระบบการเลี้ยงสัตว์ปีก ไม่ว่าจะเพื่อเร่งการเจริญเติบโตหรือเพื่อการป้องกันโรค ถือเป็นปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดปัญหาการดื้อยาต้านจุลชีพ (AMR)

• สถานการณ์ดังกล่าวก่อให้เกิดความเสี่ยงร้ายแรงต่อสาธารณสุขในระดับโลก ทำให้ยาที่มีความสำคัญต่อการรักษาโรคในมนุษย์และสัตว์สูญเสียประสิทธิภาพ แม้ว่าหลายประเทศจะอยู่ระหว่างการยกเลิกการใช้ยาปฏิชีวนะเพื่อเร่งการเจริญเติบโต (Antibiotic Growth Promoters: AGPs) แต่การบังคับใช้กฎหมายและการปฏิบัติตามอย่างสม่ำเสมอยังคงเป็นความท้าทายในหลายพื้นที่

ความมั่นคงด้านอาหารสัตว์และความผันผวนของราคา

การพึ่งพาวัตถุดิบอาหารสัตว์นำเข้า เช่น กากถั่วเหลืองและข้าวโพด ทำให้อุตสาหกรรมสัตว์ปีกในภูมิภาคเอเชียมีความเปราะบางต่อความผันผวนของราคาตลาดโลกและการหยุดชะงักของห่วงโซ่อุปทาน

• สถานการณ์ดังกล่าวไม่เพียงส่งผลกระทบต่อความสามารถในการทำกำไรเท่านั้น แต่ยังสร้างความท้าทายด้านความยั่งยืน โดยเฉพาะผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมจากการผลิตทางการเกษตรและการขนส่งในระยะทางไกล นอกจากนี้ ความยั่งยืนของแหล่งที่มาของวัตถุดิบเหล่านี้ เช่น การปลูกถั่วเหลืองที่เชื่อมโยงกับการตัดไม้ทำลายป่า ก็เป็นประเด็นที่ได้รับความกังวลเพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง

สวัสดิภาพสัตว์

เมื่อความตระหนักรู้ของผู้บริโภคและการคำนึงถึงจริยธรรมเพิ่มสูงขึ้น แนวปฏิบัติการเลี้ยงแบบเข้มข้นดั้งเดิมจึงถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวดมากยิ่งขึ้น ประเด็นด้านความหนาแน่นของการเลี้ยงสัตว์ที่สูงเกินไป การขาดการเสริมสร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม และวิธีการคัดทิ้งสัตว์บางรูปแบบ ล้วนก่อให้เกิดคำถามด้านจริยธรรม

• การยกระดับมาตรฐานสวัสดิภาพสัตว์มักมาพร้อมกับต้นทุนที่เพิ่มขึ้น ซึ่งอาจเป็นความท้าทายสำหรับผู้ผลิต โดยเฉพาะในตลาดที่มีความอ่อนไหวต่อราคา

ความอยู่รอดทางสังคมและเศรษฐกิจ

• การบูรณาการเกษตรกรรายย่อย: สัดส่วนที่สำคัญของการผลิตสัตว์ปีกในเอเชียมาจากฟาร์มขนาดเล็กและขนาดกลาง การผนวกฟาร์มเหล่านี้เข้าสู่ห่วงโซ่อุปทานที่ยั่งยืน รวมถึงการเปิดโอกาสให้เข้าถึงเทคโนโลยีสมัยใหม่ แหล่งเงินทุน และการฝึกอบรม ถือเป็นความท้าทายทางสังคมที่มีความซับซ้อน

• การระบาดของโรค: โรคไข้หวัดนก (Avian Influenza: AI) และโรคอื่น ๆ ยังคงเป็นภัยคุกคามต่ออุตสาหกรรมอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้ต้องมีการทำลายสัตว์ในวงกว้าง เกิดความสูญเสียทางการเงินแก่เกษตรกร และสร้างความปั่นป่วนต่อห่วงโซ่อุปทาน ช่องโหว่ด้านความปลอดภัยทางชีวภาพซึ่งมักเกี่ยวข้องกับแนวปฏิบัติแบบดั้งเดิม ยิ่งทำให้ความเสี่ยงเหล่านี้รุนแรงขึ้น

• แนวปฏิบัติด้านแรงงาน: การสร้างหลักประกันด้านสภาพการจ้างงานที่เป็นธรรม สภาพแวดล้อมการทำงานที่ปลอดภัย และค่าตอบแทนที่เหมาะสมตลอดห่วงโซ่คุณค่าสัตว์ปีก ตั้งแต่ฟาร์มจนถึงโรงงานแปรรูป ยังคงเป็นความท้าทายสำคัญต่อความยั่งยืนทางสังคม

แนวทางแก้ไขเพื่อความยั่งยืน

การรับมือกับประเด็นเหล่านี้จำเป็นต้องอาศัยกลยุทธ์ที่ครอบคลุมและอาศัยความร่วมมือจากทุกภาคส่วน ไม่ว่าจะเป็นภาครัฐ ภาคอุตสาหกรรม สถาบันการศึกษา และผู้บริโภค

แนวทางด้านสิ่งแวดล้อม

แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน (Circular Economy Approaches)

• การจัดการและเพิ่มมูลค่าของมูลสัตว์: การแปรรูปมูลไก่ให้เป็นผลิตภัณฑ์ที่มีประโยชน์ เช่น ปุ๋ยอินทรีย์ ก๊าซชีวภาพ (พลังงานหมุนเวียน) หรือไบโอชาร์ กระบวนการดังกล่าวช่วยลดของเสีย ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก และสร้างแหล่งรายได้ใหม่ โดยเทคโนโลยีอย่างการย่อยสลายแบบไม่ใช้ออกซิเจน (anaerobic digestion) หรือการทำปุ๋ยหมัก มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง

• การบำบัดและนำน้ำเสียกลับมาใช้ใหม่: การนำเทคโนโลยีบำบัดน้ำเสียขั้นสูงมาใช้ในโรงงานแปรรูป เพื่อเอื้อให้เกิดการนำน้ำกลับมาใช้ซ้ำ ช่วยลดการใช้น้ำจืดลงอย่างมาก และป้องกันการปล่อยสารปนเปื้อนสู่สิ่งแวดล้อม

• การใช้พลังงานหมุนเวียน: การลงทุนในพลังงานแสงอาทิตย์ พลังงานชีวมวล (จากมูลไก่) หรือพลังงานลม เพื่อลดการพึ่งพาเชื้อเพลิงฟอสซิลในกิจกรรมการเลี้ยง ระบบระบายอากาศ การให้ความร้อน และกระบวนการแปรรูป

• เกษตรแม่นยำและฟาร์มอัจฉริยะ: การประยุกต์ใช้เซนเซอร์ IoT ปัญญาประดิษฐ์ (AI) และการวิเคราะห์ข้อมูล เพื่อการจัดการอาหารสัตว์ การควบคุมสภาพแวดล้อม (อุณหภูมิ ความชื้น การระบายอากาศ) และการใช้น้ำอย่างแม่นยำ ส่งผลให้ใช้ทรัพยากรได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นและลดของเสีย

• การอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพ: การส่งเสริมการจัดหาวัตถุดิบอาหารสัตว์อย่างมีความรับผิดชอบ เช่น การใช้ถั่วเหลืองที่ได้รับการรับรองด้านความยั่งยืน และการสนับสนุนโครงการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพในท้องถิ่นบริเวณรอบฟาร์ม

แนวทางเพิ่มประสิทธิภาพการใช้ทรัพยากร

วัตถุดิบอาหารสัตว์ทางเลือก (Alternative Feed Ingredients)

การศึกษาและนำวัตถุดิบอาหารสัตว์ที่มีนวัตกรรม แหล่งที่มาภายในประเทศ และมีความยั่งยืนมาใช้ ซึ่งครอบคลุมถึง:

• โปรตีนจากแมลง (เช่น ตัวอ่อนแมลงวันลาย – Black Soldier Fly): เป็นแหล่งโปรตีนที่มีความยั่งยืนสูง อุดมด้วยสารอาหาร และสามารถเพาะเลี้ยงโดยใช้ของเสียอินทรีย์เป็นอาหาร

• สาหร่าย: เป็นวัตถุดิบทางเลือกที่เติบโตเร็ว มีโปรตีนสูง และอุดมด้วยกรดไขมันโอเมกา-3

• การเพิ่มมูลค่าของเศษอาหาร: การนำเศษอาหารที่เหมาะสมมาแปรรูปเป็นอาหารสัตว์ ช่วยลดของเสียและใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า

• ผลพลอยได้จากอุตสาหกรรมอื่น: การนำผลพลอยได้จากอุตสาหกรรมการเกษตรอื่น ๆ มาใช้ประโยชน์อย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น

การเพิ่มประสิทธิภาพการใช้อาหารสัตว์

ความก้าวหน้าอย่างต่อเนื่องด้านพันธุศาสตร์และโภชนศาสตร์สัตว์ ช่วยให้สามารถลดอัตราการเปลี่ยนอาหารเป็นเนื้อ (Feed Conversion Ratio: FCR) ให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น การใช้เอนไซม์เสริม เช่น ไฟเตส (phytase) และคาร์โบไฮเดรส (carbohydrase) ช่วยเพิ่มความสามารถในการย่อยและการดูดซึมสารอาหาร ส่งผลให้ลดการพึ่งพาวัตถุดิบอาหารสัตว์ที่มีต้นทุนสูง และลดการขับถ่ายสารอาหารส่วนเกินออกสู่สิ่งแวดล้อม

การปรับปรุงระบบโรงเรือนและการระบายอากาศให้เหมาะสม

การออกแบบระบบโรงเรือนควบคุมสภาพอากาศที่สามารถรักษาอุณหภูมิและความชื้นให้อยู่ในระดับเหมาะสม ช่วยลดการใช้พลังงานสำหรับการให้ความร้อนและการทำความเย็น พร้อมทั้งส่งเสริมสวัสดิภาพและความเป็นอยู่ที่ดีของสัตว์ปีก

แนวทางด้านสุขภาพและสังคม

การใช้ยาต้านจุลชีพอย่างมีความรับผิดชอบ (Antimicrobial Use: AMU) และทางเลือกอื่น

• การยกเลิกการใช้ AGPs: การบังคับใช้กฎระเบียบที่เข้มงวดและการขับเคลื่อนเชิงนโยบายของอุตสาหกรรม เพื่อยุติการใช้ยาปฏิชีวนะเพื่อเร่งการเจริญเติบโต (AGPs) อย่างเป็นรูปธรรม

• การนำทางเลือกแทนยาปฏิชีวนะมาใช้: การเพิ่มการวิจัย พัฒนา และประยุกต์ใช้วิธีการที่ไม่ใช้ยาปฏิชีวนะ เช่น โพรไบโอติก พรีไบโอติก กรดอินทรีย์ น้ำมันหอมระเหย สารสกัดจากพืช (phytogenic) และแบคเทอริโอเฟจ เพื่อเสริมสร้างสุขภาพลำไส้และป้องกันการเกิดโรค

• การยกระดับความปลอดภัยทางชีวภาพ: การนำมาตรการความปลอดภัยทางชีวภาพที่เข้มงวดมาใช้ในทุกระดับของฟาร์ม ตั้งแต่การควบคุมการเข้าออกของบุคลากร ไปจนถึงการทำความสะอาดและฆ่าเชื้ออุปกรณ์ เพื่อป้องกันการนำโรคเข้าสู่ฟาร์มและการแพร่กระจายของเชื้อ

• โครงการให้วัคซีน: การจัดทำโปรแกรมการให้วัคซีนที่เข้มแข็งและมีประสิทธิภาพ โดยปรับให้เหมาะสมกับความเสี่ยงของโรคในแต่ละภูมิภาค เพื่อควบคุมโรคสัตว์ปีกที่พบบ่อย และลดความจำเป็นในการใช้ยาปฏิชีวนะเพื่อการรักษา

มาตรฐานด้านสวัสดิภาพสัตว์

การบังคับใช้และการรับรองแนวปฏิบัติด้านสวัสดิภาพสัตว์ที่ยกระดับขึ้น อาทิ การกำหนดความหนาแน่นการเลี้ยงที่เหมาะสม การจัดแสงสว่าง การเสริมสร้างสภาพแวดล้อม (environmental enrichment) และวิธีการจัดการสัตว์อย่างมีมนุษยธรรม เพื่อตอบสนองต่อความคาดหวังที่เพิ่มสูงขึ้นของผู้บริโภคและตลาดนานาชาติ

การมีส่วนร่วมกับชุมชน

การกำหนดกลยุทธ์ในการจัดการของเสียและควบคุมกลิ่นอย่างมีความรับผิดชอบ เพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดีและยั่งยืนกับชุมชนโดยรอบ

มาตรฐานแรงงานที่เป็นธรรม:

การรับรองสภาพการทำงานที่ปลอดภัย ค่าตอบแทนที่เป็นธรรม และการปฏิบัติต่อแรงงานอย่างมีจริยธรรมสำหรับทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้องตลอดห่วงโซ่อุปทานอุตสาหกรรมสัตว์ปีก

อนาคตของความยั่งยืนในอุตสาหกรรมสัตว์ปีกของเอเชีย

อนาคตของความยั่งยืนในอุตสาหกรรมสัตว์ปีกของเอเชียคาดว่าจะมีลักษณะเด่นด้วยการเร่งตัวอย่างรวดเร็วของแนวโน้มที่มีอยู่ในปัจจุบัน ควบคู่กับการนำเสนอนวัตกรรมใหม่ที่พลิกโฉมอุตสาหกรรม

• อุตสาหกรรมสัตว์ปีกมีแนวโน้มจะปรับใช้รูปแบบ เกษตรแม่นยำ (Precision Agriculture) อย่างเต็มรูปแบบ โดยอาศัยการวิเคราะห์ข้อมูล ปัญญาประดิษฐ์ (AI) และระบบอัตโนมัติ เพื่อยกระดับประสิทธิภาพในทุกมิติของการผลิต ตั้งแต่การจัดสูตรอาหารสัตว์ให้สอดคล้องกับสมรรถนะของฝูงสัตว์ในแต่ละช่วงเวลา ไปจนถึงการบริหารจัดการสภาพแวดล้อมการเลี้ยง ส่งผลให้เกิดประสิทธิภาพการใช้ทรัพยากรในระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน
• ขณะเดียวกัน ยังมีศักยภาพสูงในการขยายการใช้แหล่งโปรตีนทางเลือกสำหรับอาหารสัตว์ โดยเฉพาะโปรตีนจากแมลงและสาหร่าย ซึ่งจะช่วยลดการพึ่งพาวัตถุดิบดั้งเดิมที่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม อีกทั้งยังส่งเสริมความมั่นคงและการพึ่งพาตนเองด้านวัตถุดิบอาหารสัตว์ของประเทศในภูมิภาคเอเชียอีกด้วย

การผลิตที่ปราศจากการใช้ยาปฏิชีวนะมีแนวโน้มจะกลายเป็นมาตรฐานของอุตสาหกรรม โดยได้รับแรงผลักดันจากความต้องการของผู้บริโภคและกฎระเบียบระดับโลกที่เข้มงวดยิ่งขึ้น การเปลี่ยนผ่านดังกล่าวจำเป็นต้องอาศัยความก้าวหน้าอย่างมากในการบริหารจัดการสุขภาพลำไส้ การป้องกันโรค และการเสริมสร้างมาตรการความปลอดภัยทางชีวภาพ (Biosecurity) เพื่อให้การผลิตมีประสิทธิภาพและยั่งยืนในระยะยาว

นอกจากนี้ อุตสาหกรรมจะให้ความสำคัญกับหลักการเศรษฐกิจหมุนเวียนมากยิ่งขึ้น โดยนำวัสดุเหลือใช้กลับมาใช้ประโยชน์และแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีมูลค่าเพิ่ม เช่น ปุ๋ยชีวภาพ และพลังงานหมุนเวียน ซึ่งช่วยลดของเสีย เพิ่มประสิทธิภาพการใช้ทรัพยากร และสนับสนุนความยั่งยืนของอุตสาหกรรมในระยะยาว

• ระบบการตรวจสอบย้อนกลับด้วยเทคโนโลยีดิจิทัลมีแนวโน้มที่จะถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายมากขึ้น เพื่อมอบความโปร่งใสอย่างครบถ้วนให้แก่ผู้บริโภคและหน่วยงานกำกับดูแล ทั้งในด้านแหล่งที่มาของผลิตภัณฑ์ มาตรฐานสวัสดิภาพสัตว์ และผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

การวิเคราะห์วัฏจักรชีวิต (Life-Cycle Analysis: LCA) คือเครื่องมือในการประเมินผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมของผลิตภัณฑ์หรือบริการตลอดทั้งวงจรชีวิต การวิเคราะห์ดังกล่าวเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพในการนำเสนอข้อมูลด้านผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมขององค์กรอย่างโปร่งใส ตรวจสอบได้ และน่าเชื่อถือ

การวิเคราะห์วัฏจักรชีวิต (LCA) จะพิจารณาปัจจัยนำเข้าทั้งหมดตลอดกระบวนการผลิต ไม่ว่าจะเป็นวัตถุดิบ พลังงาน การขนส่ง บรรจุภัณฑ์ รวมถึงมลพิษที่เกิดขึ้นจากการผลิตสินค้า จากข้อมูลเหล่านี้ ภาคอุตสาหกรรมและภาคธุรกิจสามารถประเมินได้ว่าการตัดสินใจในแต่ละขั้นตอนส่งผลต่อความยั่งยืนของผลิตภัณฑ์อย่างไร และสามารถนำไปใช้ในการระบุแนวทางลดของเสียและเพิ่มประสิทธิภาพการดำเนินงานได้อย่างเป็นรูปธรรม

• ระบบนิเวศแบบบูรณาการนี้จะเป็นกุญแจสำคัญในการพัฒนาและขับเคลื่อนแนวทางด้านความยั่งยืนอย่างรอบด้าน เพื่อให้อุตสาหกรรมสัตว์ปีกในเอเชียสามารถตอบสนองต่อความต้องการโปรตีนที่เพิ่มขึ้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ ควบคู่ไปกับการคุ้มครองสิ่งแวดล้อม การรักษาความรับผิดชอบต่อสังคม และการสร้างความยั่งยืนในระยะยาว
• แม้การมุ่งสู่ความยั่งยืนอย่างสมบูรณ์จะเป็นกระบวนการที่ต้องดำเนินอย่างต่อเนื่อง แต่ความมุ่งมั่นและความตั้งใจของอุตสาหกรรมสัตว์ปีกในเอเชียต่อเส้นทางนี้ได้สะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจน